liefde vraagt moed

Een boek dat voor mij al magie in zich draagt bij het lezen van de titel:

‘The courage to love’ van Stephen Gilligan. 

Het is een mooie gedachte dat we gelukkiger zijn als we lief hebben, dan als we strijden tegen onszelf en tegen de ander. Toch is de verleiding zo groot om met frustratie en ontgoocheling door het leven te stappen.
In zijn boek omschrijft Gilligan een aantal principes die ons weer aanzetten tot het durven houden van onszelf en van elkaar. 

• Iedereen draagt tederheid in zich.
  Elk individu vindt het heerlijk om het gevoel te hebben dat er van hem of haar wordt gehouden om wie hij is. Dit raakt een zachte en tedere plek in ons.
  Als we geen contact hebben met dit gevoel, ontstaat er lijden en vergeten we zelf ook om lief te hebben.
  Wachten op liefde van een ander om je eigen tederheid te vinden, kan lang duren.
  Je draagt deze plek van tederheid in je en je kan er altijd naar terug. Daar weet je dat er van je gehouden wordt, ook als anderen op dat moment niet in staat zijn om het je te laten zien zoals jij het graag zou willen. Je hebt de keuze om de ander jouw liefde te tonen en zijn of haar tedere plek weer te raken.
  Omdat liefde ons grootste verlangen is, blijft niemand onaangeroerd als hij warmte en liefde voelt in het contact. 
• Het leven is zalig en soms doet het pijn.
  Hoe positief we ook in het leven staan, ieder heeft ook zijn momenten van pijn. Essentiëler dan de ervaring van pijn, is de vraag hoe je ermee om gaat, jouw relatie tot die pijn. Verlies je jezelf in een gevoel van lijden omdat je jezelf ervaart als een slachtoffer? Of ben je bang dat de pijn voor eeuwig en altijd zal blijven?
  Bedenk dan dat alles veranderlijk is, niets blijft. Als iets in jou wordt geraakt, als je pijn ervaart door een bepaalde situatie, dan is dit enkel een vraag om liefde en acceptatie.
  In contact blijven met jouw bron van liefde terwijl je pijn ervaart, is jouw kortste weg naar heelheid. Je bent niet de pijn, je ervaart pijn als onderdeel van je leven en daarnaast is er nog zoveel meer. 
• Jezelf zijn in verbinding met anderen.
  Als menselijke wezens dragen we allemaal het verlangen om ons verbonden te voelen. Tegelijkertijd willen we ook onze individualiteit behouden. Teveel vasthouden aan relaties creëert angst voor verlies. Uit de verbinding blijven heeft eenzaamheid tot gevolg.
  ‘In het zijn wie ik ben, is het veilig om me te verbinden.’ Dit lukt als we de ander het recht geven op een eigen mening, een ander gevoel. De verschillen in wat we ervaren kunnen naast elkaar bestaan en vormen geen bedreiging voor de verbinding die er van nature is. 

Het lezen van dit boek zet aan tot een warme houding naar jezelf en naar anderen. Stephen noemt het ‘sponsorship’. Het gaat erover dat je je eigen zelf blijft ervaren, in dat punt van tederheid en dat je bereid bent de tederheid in de ander te zien. Je kijkt verder dan het gedrag en je weet dat die persoon diep van binnen, net als jij, er alleen maar naar verlangt dat van hem wordt gehouden. Dit houdt niet in dat je alles tolereert. Je kunt je grenzen aangeven want je bent niet bang de ander te verliezen. Door het opzeggen van je afhankelijkheid van de ander, word je juist vrij om echt van een ander te houden.